آتش بزن مرا که به فردا نمی کشم
پیر محله کف به دف, پنجه به پوست می زند/ یا ز تو شکوه می کند, یا در دوست می زند
پِی روزا حسن پِسِر همساده مون تیلیفون زِد، تیلیفون به خونِمون شانس اُوُردم که تَکا تَنا بودم پا، پا کردنی شووید نعنا بودم هی می گف: آباجی من نوکِرِدَم براد اِز مِیدونی شا چیز اِسِدَم بیا تو کوچه بغلی اِزِم بسون به خدا خاطرخاتَم اینا بدون دلی من چَن وخدیه س که پیشِدِس تو بخَی نخَی دادا، بیخی ریشِدِس هم میخواسَّمِش، آ، هم لجی شدم جو گرفدَما نبود دسّی خودم جیغ زِدَم گفدم: برو وَرپِریده اون رویی آباجیا هیچ کِس ندیده خره اِگه یه بار دیگه زنگ بِزِنی دَم پَسا حرفایی جفنگ بِزِنی خره اِگه یه بار دیگه تو رام بیَی هِی لوُقُوز کونی بوگوی: منا میخَی به َآقام می گم با چوق بیاد وَرِد بِزِنِد محکم تو اون فرقی سرِد حسنی اِنقَد نگو الو الو راس می گوی نَنه خِپِلِدا بیار جُلوُ گوشیا گذاشدَم، اَشگَم در اومِد امّا خُب، داغی دِلیمَم وَر اومِد همه جا گفدَم: سَری کاره حسن دَربه دَر، چقد دوسم داره حسن پا به پام همیشه تَنا میومِد بیمیرم چقده بام را میومِد صَدادَبار این نَنِش رَفدا اومِد صَدادَبار برا من کادو اِسِد هِی می گفدَم: نه، میباس ناز کونم اینور، اونور، چَپا، راس، ناز کونم هِی گذِشدا، اِشوه میمِدَم براش یَخده یَخده بند اومِد دیگه صداش خیلی وخ بود دیگه پیداش نیمیشَُد انگار عشقم تو دِلِش اُفتادا مُرد یه روزی خَبِر اُوُردن حسنی زن گِرِفده س، آ، اونم عجب زنی یه دفه وا رفدَما دلم گِرِف جُلُویی اَهلی محل شدم کِنِف منا شُس، آ، یِوَری پَن کرد رو بند همیشه آقام میگف بِم دل نبند اِشتِبا اِز من بودا، خُب می دونم یاد گرفدَم که دیگه ناز نکونم ای خدا حسنی یی من فِرِشدِه بود پُشدی یه ماشین دیدم نِوِشدِه بود: قدر آئینه بدانید در آن وقت که هست نه در آن لحظه که افتاد و شکست گاهی اتفاق هایی در زندگی آدم می افتد و نشانه هایی سر راهمان قرار می گیرد که تازه آن وقت می فهمیم چقدر خدا دوستمان دارد. وقتی بچه بودم می گفتند:دنیا کوچک است و من می خندیدم و میگفتم: دنیا به این بزرگی! چقدر بزرگترها چرند می گویند. و امروز آنقدر دنیا را کوچک می بینم که حس می کنم در آن، جا نمی شوم! راستی گاهی چقدر دو نفر شبیه همدیگر می شوند. درست مثل من و تو. شاید روحمان یکیست! اما نه. مگر می شود؟ شاید خواب می بینیم. شاید شاید شاید...
چقد شبیه همیم، غرق حسّ و حالی زرد گذشته ای به سیاهیّ نیمه شب داریم درون خلوت خاموش این خراب آباد مردّدیم که دل را دوباره بسپاریم نه از گذشته نگو، نه، به حال، دلخوش باش اگرچه بارها از زمانه سر خوردیم بزن به راه دل و بی خیال فرداها مگر نه اینکه در این راه، عشق را بردیم؟ به شانه هام بزن تکیه و نگاهم کن بیا به بی کسی خویش مرهمی بزنیم از این کویر غریب و بدون آب و علف به دشت سبز پر از عشق و خرّمی بزنیم چقدر ساده من و تو به هم گره خوردیم تفالّی که به حافظ زدیم یادت هست؟ بیا قسم بخوریم تکیه گاه هم باشیم به قلّه ها برسیم از سقوط این بن بست بزن که تشنه ی تارم، بزن دفش با من به دست هات سپردم دو دست سردم را قسم به حرمت دل، پا به پات می آیم به جز تو با که بگویم دوباره دردم را؟ ... نشانه های خدا بین ما درخشید و چه اتّفاق عجیبی... باورش سخت است دلت خوش است به این دختر پریشان و دلم خوش است و کنارت، عجیب خوشبخت است...
| قالب جديد وبلاگ پيچك دات نت |
درباره سايت
منوي سايت
نويسنده سايت
آرشيو سايت
موضوعات سايت
پيوند ها
اختصاصي ويژه
طراح قالب
امكانات سايت
