آتش بزن مرا که به فردا نمی کشم
پیر محله کف به دف, پنجه به پوست می زند/ یا ز تو شکوه می کند, یا در دوست می زند
پِی روزا حسن پِسِر همساده مون تیلیفون زِد، تیلیفون به خونِمون شانس اُوُردم که تَکا تَنا بودم پا، پا کردنی شووید نعنا بودم هی می گف: آباجی من نوکِرِدَم براد اِز مِیدونی شا چیز اِسِدَم بیا تو کوچه بغلی اِزِم بسون به خدا خاطرخاتَم اینا بدون دلی من چَن وخدیه س که پیشِدِس تو بخَی نخَی دادا، بیخی ریشِدِس هم میخواسَّمِش، آ، هم لجی شدم جو گرفدَما نبود دسّی خودم جیغ زِدَم گفدم: برو وَرپِریده اون رویی آباجیا هیچ کِس ندیده خره اِگه یه بار دیگه زنگ بِزِنی دَم پَسا حرفایی جفنگ بِزِنی خره اِگه یه بار دیگه تو رام بیَی هِی لوُقُوز کونی بوگوی: منا میخَی به َآقام می گم با چوق بیاد وَرِد بِزِنِد محکم تو اون فرقی سرِد حسنی اِنقَد نگو الو الو راس می گوی نَنه خِپِلِدا بیار جُلوُ گوشیا گذاشدَم، اَشگَم در اومِد امّا خُب، داغی دِلیمَم وَر اومِد همه جا گفدَم: سَری کاره حسن دَربه دَر، چقد دوسم داره حسن پا به پام همیشه تَنا میومِد بیمیرم چقده بام را میومِد صَدادَبار این نَنِش رَفدا اومِد صَدادَبار برا من کادو اِسِد هِی می گفدَم: نه، میباس ناز کونم اینور، اونور، چَپا، راس، ناز کونم هِی گذِشدا، اِشوه میمِدَم براش یَخده یَخده بند اومِد دیگه صداش خیلی وخ بود دیگه پیداش نیمیشَُد انگار عشقم تو دِلِش اُفتادا مُرد یه روزی خَبِر اُوُردن حسنی زن گِرِفده س، آ، اونم عجب زنی یه دفه وا رفدَما دلم گِرِف جُلُویی اَهلی محل شدم کِنِف منا شُس، آ، یِوَری پَن کرد رو بند همیشه آقام میگف بِم دل نبند اِشتِبا اِز من بودا، خُب می دونم یاد گرفدَم که دیگه ناز نکونم ای خدا حسنی یی من فِرِشدِه بود پُشدی یه ماشین دیدم نِوِشدِه بود: قدر آئینه بدانید در آن وقت که هست نه در آن لحظه که افتاد و شکست
با توام گوشـادا وا کـون، دیگه شعـری آخِرِس مـا میبـاس جــدا بشیم، اینجـوری خیلی بِیتِـرِس کلّه من که دیگه داغ نیس، خیلی یَم چایده شُدِه س هِی نگو دوسِد دارم، این حرفا بی فایده شُدِه س تو پاچِم مار بوده سا خیال می کردم آدِمِه س کوچه علی چپ نرو، خُب می دونی که من چِمِس تازه فمیدم چرا گوشید همیشه مشغولِه س حتمن اون خوشگلا، خوش تیپّا، جیبی شَم پُر پولِه س دیگه دَسِّد رو شُده س، چاخان ماخان برام نکون وَخی اِز پیشم برو، یه روز با این یه روز با اون دیگه نه زنگ می زِنی نه اِس اِم اِس برام میدِی دنبالی من نیمیای پِیغوم به هیچ کِس نیمیدِی دیگه اَسِش برا من یُخده چی ارزش نداری مِثی شلواری شُدِه ی که یه وِجِب کِش نداری حَیفی من که عُمریما به پایی عِشقی تو دادم تو را نشناخـدَما با کلّـه تو دامِـد اُفتـادم یادَمه س برا نَنِـم یه چای اُوُردَم دو تا قنـد چایّا خـورد، آ گُف: نَنـه تـو این زمونه دل نبند تو دلم خندیدما گُفدَم چی چی میگوی نَنه اون که من دوسِش دارم همیشه به یادی مَنه خُدا رحمِتِه ش کونِد آدِما را شِناخده بود اونم انگار مثی من نامردی خیلی دیده بود بِگذِریم، آب که دیگه اِز سَری ما یکی گُذِش خوش باشین با هم دادا، وَعدِه مونَم باغی بِهِش
وبلاگ دل نوشته های محمد مسیبی (نوازنده ی تار): عجب زمونه ای شُدِس، هرکی می بینی غم دارد به بی خیالی می زِنیم، میگن دیونه س، کم دارد گِرونی که دیگه نگو، این روزا بیداد می کونِد اِسمی پولا که میارم، یه دفه آقام باد می کونِد گوجه کیلویی کلّیا، گوش کیلویی خُدا تومَن کودوم پِسِری عاقلی با این حساب می گیره زن؟! مردا میباس هِی بُدُوَن، زَنا بِچام پا تیلیفون خسّه آ کوفته شب میان، شام چی چیه س؟ یه تیکّه نون بِچه مِچام تا کوچیکن، یا توپ میخوان یا فشفشه جون آدِما بالا میارن، مثلی شیپیش، عِینی پِشه قدّی شُتُرم که میشن، بیکّارا الّاف میتابن پول گیریشون نیمیادا، جیبی اینا اونا میقاپن حشیشیا کِراکی میشن، عاقِبِتیشون تو جوقِس مواد اِز آمریکا میاد، گمرکی مملِکِت بوقِس یکی میرِد بیل میزِنِد هَمِش برا دوزاری پول یکی خونِش قصری طِلاس، زانتیا دارِد با نزول دارِد میمیرِد تویی درد، دکتر می گِد: پولِد کوجاس؟! تا نری بیریزی به حساب، عمل نیمیشِد، خرج بالاس سوریه، مَشَد، کربِلا، سالی دوبار مَکّه میرِد همسایِشون اِز گشنِگی میُفده، راحت میمیرِد میخواد بِرِد زن بیگیرِد، مهریه پول خون آقاشِس خدا جونم خودِد بیا، به دادی آدِما بِرِس یه چیز میگم حقیقِتِس، میخوای رد کون میخوای قِبول خوشبخ میخوای بشی دادا، اینجا فقط پارتیا پول
| قالب جديد وبلاگ پيچك دات نت |
درباره سايت
منوي سايت
نويسنده سايت
آرشيو سايت
موضوعات سايت
پيوند ها
اختصاصي ويژه
طراح قالب
امكانات سايت
